Mun sudah harat basapida mutur, lalauai si Kacil bakukunjangan ka sana ka mari. Kada tapikirakan pang nang ngarannya minyak ngalih, kuitan baisi kabun sing luasan pasalnya.
Mun jar kakanakan wayah ini, Kacil abut mejeng. Mahambur liur kahulu kahilir. Kada kawa talihat babinian nang pina mancilang, lalu asa langkar ha tarus, kada tahu mun babiniannya bakakalung caramin, tatap haja asa langkar. Apalagi limbah ditukarakan wan sudah bisa basida mutur. Bilang liwar kada sakira himungnya. Pacangan pakulih nang palalangkarnya tu pang di kampung jar Kacil.
Wayah malam ahad, Kacil mambawai si Idang, anak Amang Iram tadi bajalanan. Handak balilihat jar Kacil bapadah lawan Amang Iram, salajur maambil putu kupian di wadah kawan. Mun alasan nang kadua nangini nyata banar karamputnya.
Kacil asa pina nahap sudah, rasa bingking tu pang. Mambahanu lihum-lihum saurangan nang kaya urang pagat lambaran. Dimapa’am mun urang lagi karindangan. Si Idang damintu jua, bapatut-patut di hadapan lamari ganal nang ada caraminnya. Abut maminta pupur wan gincu umanya.
Pas limbah isya, datang Kacil ka rumah Idang. Idang mahadang sambil lihum-lihum kada mangaruan. Sama banar badudua. “Sudahkah ding?” ujar Kacil manakuni Idang, “mun sudah lakasiai kita tulakan, kaina apa kalandungan”, ujar Kacil pulang.
“Inggih Ka ai, sudah. Ulun mangiyau uma wan abah hulu lah, bapadah” ujar Idang manyahuti.
Limbah bapadah wan kuitan Idang, batatap ai buhannya handak tulakan. Kacil babuat badahulu ka sapida mutur hanyarnya sumalam. Standar di naikakan.
“Babuat bujur-bujur ding lah, bapingkut jua, kaina gugur mun kaka pina balaju” ujar Kacil, mamadahi Idang, salajur manyalajur minta pingkuti takutan dipadahakan urang ujik mun kada bapingkut. Padahal mun Kacil tahu, nang bapingkut gin bisa dipadahakan urang bini ujik.
“Inggih ka ‘ai” jar Idang, “ulun sudah bapingkut”
Kada saapa, Kacil mahidupakan kandaraan, masuk ka gigi satu, babaya handak maayun ka gas, asa pina barat, “nangapa lih ini?” ujar Kacil. Marasa pina barat, lalu manambahi ai Kacil ka ayunan gas. Sakalinya…. “prraaakkk…. bummm…!” jar bunyi kayu patah wan urang gugur.
Takajut banar Kacil, bapaling ai kabalakang. Sakalinya si Idang sudah tatilantang di tanah, rigul ulahan abahnya umpat rabah.
“kanapa ding? kanapa ikam?” ujar Kacil takajut, dasar bujur takajut.
“Pian nih, ulun kada ridha tu pang mangaramputi ulun. Jar pian ulun bapingkut supaya kada rabah. Bapingkut’ai ulun, tapi kanapa ulun tajungkang jua. Pisit banar sudah ulun bapingkut di rigul ulahan abah, ya itu tajungkang jua, kada ridha tu pang ulun, kada usah lagi pian ka mari” ujar Idang sambil manangis, manahani sakit awak wan hati.
Kada sing bunyian lagi Kacil…















xixixixixixi .. nah iya am, salah bapingkutlah judulnya amun kaya itu????
haha pian ni bjur2 lucu kaya tesy
Kasian kaciL kd jd am bajajaLanan Lwan Idang …
iya’am tu si kacil, urg di padahi bapingkutnya dmn.. lwn kd marasakah tangan kdd di pinggang… untungam rigulnya kd pacul tabarubut katida si amang Iram pulang nang bamamai-mamai….
Razzza jua pkacil neh..dmn dpt inspirasi ksh neh??
tasalah ingkut sakalinya si Idang leh…